विगतको ऐनामा हेरिएको आफ्नै अनुहार!!

विगतलाई सम्झिएर केही छिन घोरिदा पनि अनौठो सन्तुष्टी मिल्दो रैछ। आज त्यस्तै भयो, कुराको सिलसिला चल्दै थियो, प्रसङ्ग चल्दै जाँदा ती पुराना घटनाहरू फेरी मस्तिष्क सिँचाइ गरेर दौडिए। विशेषत: एकलकाटें मान्छे(उ जमानाको) म अरूसँग भन्दापनि आफैसँग कुरा गरेर नै धेरै समय बित्यो होला तर केही सीमित साथीहरू र वरिपरिको परिवेशले मलाई केही न केही रूपमा प्रभावित पारेकै थियो। विद्यालय भन्दा बाहिर त्यति धेरै साथीहरू थिएनन्, तर पनि तिनै साथीहरूसँगको गफगाफ र क्रियकलापहरू फेरी आज मस्तिष्कमा 'रिप्ले' भए। बेग्लै मज्जाको अनुभूती भयो। मैले आज आजकलको नयाँ साथीलाई मेरो स्कुले जीवन, खासमा स्कुले प्रेमप्रसङ्गको कुरा सुनाउदै थिए। चाख मानेर सुनेकाले बालककालदेखि +2 पढ्दासम्म कस कसलाई मन पराइयो, क-कसलाई प्रपोज गरियो भन्ने सम्म पनि सुनाउन भ्याएँ। साँचो बोल्ने र स्वीकार्न हो भने मान्छेले लोभी मनलाई सम्हाल्न सक्तैन र उसले 1 जना मात्र हैन विभिन्न समयमा विभिन्न व्यक्तिहरूलाई मन पराएको हुन्छ भलै कति व्यक्त हुन्छन र कति हुदैनन्। मैले पनि विभिन्न समयमा बिभिन्न व्यक्तिहरूलाई मन पराए, तथापि अहिलेको मूल्याङ्कनमा ती भावहरू प्रेम नभएर त्यो उमेरको आकर्षण थिए। धेरै जानाके पछि पनि लागियो, 1-2 जाना पछि पनि लागे तर खासमा साँचो प्रेम भनेर परिभाषित गरिने प्रेमको अनुभव मैले गर्न पाइन। अहिले मेरो बुझाइमा साँचो प्रेम भनिए पनि त्यो एउटा देखावटी खेल मात्र हो जस्तो लाग्छ। वास्तवमा साँचो प्रेम या मनैदेखि गरिने प्रेम सम्भव छैन जस्तो लाग्छ। त्यो एउटा आकर्षणको अस्वाभाविक चाहबाट उब्जिएको भाव हो जस्तो मेरो बुझाइ छ। अहिले यस्तो लाग्दैछ-'' प्रेम कि त त्यो व्यक्तिलाई गरिन्छ जसबाट हामीले केही पाइएको हुन्छ, कि त त्यो व्यक्तिलाई गरिन्छ जसबाट केही पाउने आश गरिएको हुन्छ।''