आफ्नो महङ्गो मलमलमा सजिएर
मेरो सस्तो कम्बलमा आई बसेको
तिम्रो सचेत प्रतिच्छायाले
मेरो अर्धचेत कायाबाट एक्लिन खोज्दै
बिदाइको हात हल्लाएपछि
हाम्रो अपुरो प्रेमगीतको अधुरो संगीतले
मेरो कानमा बिहानको अलार्म बजाउँछ।
अनि सिरानीको शीत ओभाउन नपाउँदै
खुल्छ मेरो अविजित निद्रा।
आँखा उघारी हेर्दा
भित्तामा झुण्डिएको तिम्रो तस्बिर
मस्तिष्कको पर्दाअगाडि मुस्कुराउँदै नाँच्न खोज्छ!
तथापि मेरो मनले भने
पर्दापछाडि छोपिएको तिम्रो उही बाचालाई याद गर्छ:
त्यहाँ मेरो हात सुस्तरी सुम्सुम्याउँदै तिमी भन्छ्यौ-
"सपनामा हामी छुट्टिउला, तर त्यसको कुनै डर छैन।
विपनामा तिमीबाट टाढिउला, मलाई त्यस्तो कुनै रहर छैन।"
आजभोलि तिम्रो त्यो टुहुरो बाचालाई
साँचो हो भन्ने बनाइराख्न
एकोहोरो भइसकेको हाम्रो प्रेमलाई
दोहोरो छ भन्दै बचाइराख्न
म निदाउछु र बिपना भेट्छु,
अनि बिउँझन्छु र सपना देख्छु।
तिमीले नयाँ समयसँगै बाँच्न
पुरानो सम्बन्धको परिभाषा फेर्यौ
र अगाडि सर्कियौ।
नि:सन्देह मैले पुरानो सम्बन्ध बचाउन
नयाँ समयको परिभाषा फेरे
र पछाडि फर्किएँ।
मलाई हिजैजस्तो लाग्छ-
मेरो सानो घाउमा तिमीले ठूलो पट्टी बाँधिदिएको
र सँगसँगै तिमीले
आफ्नो दिलको कुनाबाट तुना फुकाएको:
त्यतिखेर तिम्रो आँखीभौँ र ओठले एकैसाथ बोलेका थिए-
तिमी नहुँदा म पानीबिनाको माछाजस्तै हुनेछु भनेर।
आजभोलि म सुन्दैछु-
तिमी कसैको अक्वेरियमभित्र
बुलेबुले पानीमा रमाउँदै चुलबुल गर्दैछ्यौ।
म त यहाँ माछाबिनाको पानी भएको छु,
साहेद कुनै रछानमा पोखिएको छु।
जिउँदो छु तर सङ्लो कदापि छैन।
तिमी मान्ने गर्थ्यौ -
आफूलाई पृथ्वी र मलाई सूर्य,
र भन्ने गर्थ्यौ -
म तिम्रै वरिपरि घुमिरहूँला जुगौंजुग।
परिस्थितिको निर्मम प्रहारले
तिमीलाई मबाट उछिट्याएर
नयाँ सूर्यको गुरूत्वक्षेत्रमा पुर्यायो,
तिमी घुम्न शुरू गर्यौँ उसकै वरिपरि।
अहिले घरिघरि मलाई लाग्छ,
तिम्रो लागि त म अब
टाढाको एउटा तारा भैसके।
तिमीलाई थाहा छैन र थाहा नहोस् पनि,
कि म त्यही तारा हुँ-
जो तिम्रो सूर्य अस्ताउने बित्तिकै
आफ्नो नाभिमा आगो सल्काएर
दूरदिगन्तको नभबाट
तिम्रो अँध्यारो चिरिरहेको छ।
हो म त्यही तारा हुँ-
जो सारा संसार निदाएको
औंसीको रातमा पनि
तिम्रो कौसीमाथि ज्योति खन्याइरहेको छ।
मेरो सस्तो कम्बलमा आई बसेको
तिम्रो सचेत प्रतिच्छायाले
मेरो अर्धचेत कायाबाट एक्लिन खोज्दै
बिदाइको हात हल्लाएपछि
हाम्रो अपुरो प्रेमगीतको अधुरो संगीतले
मेरो कानमा बिहानको अलार्म बजाउँछ।
अनि सिरानीको शीत ओभाउन नपाउँदै
खुल्छ मेरो अविजित निद्रा।
आँखा उघारी हेर्दा
भित्तामा झुण्डिएको तिम्रो तस्बिर
मस्तिष्कको पर्दाअगाडि मुस्कुराउँदै नाँच्न खोज्छ!
तथापि मेरो मनले भने
पर्दापछाडि छोपिएको तिम्रो उही बाचालाई याद गर्छ:
त्यहाँ मेरो हात सुस्तरी सुम्सुम्याउँदै तिमी भन्छ्यौ-
"सपनामा हामी छुट्टिउला, तर त्यसको कुनै डर छैन।
विपनामा तिमीबाट टाढिउला, मलाई त्यस्तो कुनै रहर छैन।"
आजभोलि तिम्रो त्यो टुहुरो बाचालाई
साँचो हो भन्ने बनाइराख्न
एकोहोरो भइसकेको हाम्रो प्रेमलाई
दोहोरो छ भन्दै बचाइराख्न
म निदाउछु र बिपना भेट्छु,
अनि बिउँझन्छु र सपना देख्छु।
तिमीले नयाँ समयसँगै बाँच्न
पुरानो सम्बन्धको परिभाषा फेर्यौ
र अगाडि सर्कियौ।
नि:सन्देह मैले पुरानो सम्बन्ध बचाउन
नयाँ समयको परिभाषा फेरे
र पछाडि फर्किएँ।
मलाई हिजैजस्तो लाग्छ-
मेरो सानो घाउमा तिमीले ठूलो पट्टी बाँधिदिएको
र सँगसँगै तिमीले
आफ्नो दिलको कुनाबाट तुना फुकाएको:
त्यतिखेर तिम्रो आँखीभौँ र ओठले एकैसाथ बोलेका थिए-
तिमी नहुँदा म पानीबिनाको माछाजस्तै हुनेछु भनेर।
आजभोलि म सुन्दैछु-
तिमी कसैको अक्वेरियमभित्र
बुलेबुले पानीमा रमाउँदै चुलबुल गर्दैछ्यौ।
म त यहाँ माछाबिनाको पानी भएको छु,
साहेद कुनै रछानमा पोखिएको छु।
जिउँदो छु तर सङ्लो कदापि छैन।
तिमी मान्ने गर्थ्यौ -
आफूलाई पृथ्वी र मलाई सूर्य,
र भन्ने गर्थ्यौ -
म तिम्रै वरिपरि घुमिरहूँला जुगौंजुग।
परिस्थितिको निर्मम प्रहारले
तिमीलाई मबाट उछिट्याएर
नयाँ सूर्यको गुरूत्वक्षेत्रमा पुर्यायो,
तिमी घुम्न शुरू गर्यौँ उसकै वरिपरि।
अहिले घरिघरि मलाई लाग्छ,
तिम्रो लागि त म अब
टाढाको एउटा तारा भैसके।
तिमीलाई थाहा छैन र थाहा नहोस् पनि,
कि म त्यही तारा हुँ-
जो तिम्रो सूर्य अस्ताउने बित्तिकै
आफ्नो नाभिमा आगो सल्काएर
दूरदिगन्तको नभबाट
तिम्रो अँध्यारो चिरिरहेको छ।
हो म त्यही तारा हुँ-
जो सारा संसार निदाएको
औंसीको रातमा पनि
तिम्रो कौसीमाथि ज्योति खन्याइरहेको छ।
