कविता "महाभारत"

भन्थे- प्रेम अन्धो हुन्छ ।
सत्ताप्रतिको प्रेम त झन् सत्ताको प्रथम आलिङ्गनसँगै
जुगजुग जन्मान्ध बन्दो रहेछ ।
मेरो देशको शासक पनि सत्ताको बाहुपासमा पर्दा नपर्दै
कुन्नि कतिखेर जन्मान्ध बनिसकेछ ।
ऊ त सत्तालिप्साको उन्मादमा
स्वयम् राजा धृतराष्ट्र कहलिइसकेछ ।

अहङ्कारी र आडम्वरी पुत्र दूर्योधन द्वारपाल राखी
सत्ताको खोपीभित्र मज्जाले निदाएको छ अहिले ऊ ।
लोकको अलाप, आहत र क्रन्दन सुनोस् कसरी ?
सत्ताको खोपीभित्र मस्तीले निदाएको छ अहिले ऊ ।
दुशासनहरू चीरहरणमा रोकिएनन्,
अबलाको जबर्जस्तीकरण र पश्चात् प्राणहरणको
निकृष्ट हदसम्मै पुगिसकेका छन् ।
पाप र पुण्यका सर्वमान्य मालिक भीष्म र द्रोण भने
निष्प्राण सालिकजस्ता भई रमिता हेर्दै उभिएका छन् ।
भारदारहरू जनमनको आशा बोक्दैनन् ;
बरू दुर्मना दुर्जन शकुनीको पासामा बिक्छन् ।
अस्त्रशस्त्र र सेनाको जिम्मा पाएको बलाध्यक्ष कर्ण
माथिको आदेश कुर्दाकुर्दै थाकेर अव घुर्न शुरू गरिसके ।
तर माथिको आदेशवाला
माथि नै पुगेछ कि जस्तो भो यहाँ ।
उसको आदेश कहिल्यै आइपुगेन,
झटफट समयमा तल यहाँ ।

खबर आइरहेको छ बारम्बार-
छिमेकीले छोडेका घोडाहरूले
चारै दिशामा हाम्रो भूमिमाथि बुर्कुसी मारेको कुरा,
घोडाको पछिपछि भित्रिएका घोडावालहरूले
अकारण हाम्रा भूमिपुत्रलाई त्राही त्राही पारेको कुरा ।
तर, अन्धो शासकलाई यो तार
अतिशयोक्ति र बेकार लाग्छ ।
ऊ निद्रामा बर्बराउँछ -
घोडा साँच्चै आएको रहेछ भने,
घाँस साँच्चै खाएको रहेछ भने,
देख्नेजान्ने ले'राउँला
जोखाना हेराउँला
मोल हर्जाना तिराउँला ।
तर अफसोस!
त्यो घोडा घाँस खान छिरेको सामान्य घोडा हुँदै होइन ।
त्यो त छिमेकी शासकले
चक्रवर्ती बन्ने सुरमा
अश्वमेध यज्ञ गरी दूरदूर पुगोस् भनी
छोडेको खास घोडा हो ;
जसको खुरले टेकेको भूमि
बलात् हामीबाट सदाकालका लागि सुदूर हुनेछ,

असत्य र अन्यायले यो ताण्डव नाँचिरहँदा
सत्य र न्यायका योद्धा पाण्डवहरू
निर्जन वनमा कहीँ कतै गुप्तवासमा छन् साहेद ।
अनि धर्मस्थापनार्थाय सम्भवामि युगे युगे भन्ने
कलियुगका कलिला कृष्ण पनि
अझै वृन्दावनमै मुरली बजाउँदै छन् साहेद ।